• Pune, Maharashtra
कविता
एक चिता तिथे पेटत होती

एक चिता तिथे पेटत होती

एक चिता तिथे पेटत होती

महामारीच्या त्या भयाण राती

एक चिता तिथे पेटत होती

लालबुंद निखाऱ्यांची त्या

धग ना कुणा जाणवत होती

तव तोडण्या लचके चितेचे

काही गिधाडे मग जमली होती

सफेद पांढऱ्या पंखांचे अन्

बगळे तिथे अवतरले होते

सुईसारख्या चोचीने ते

रक्त चितेचे शोषित होते

श्वान-श्वापदां, तरस-लांडग्यांनी

तर जिवंत असतां

श्वास चितेचे ओढले होते

मग लाल भडक रक्ताने

रक्तरंजित तुरे ते

शिरपेचात आपुल्या रोवत होते

तव दूर अशा त्या कातळ पाषाणी

पिकलेली ती आयाळ फुलवून 

मकराश्रू जणू गाळीत निश्चल

वनराज हतबल उभा होता.

-शिवसुत.

या ही कविता वाचा.

सखे शेवटची भेट!

माझ्या प्रीत सजनी 

2 thoughts on “एक चिता तिथे पेटत होती

Leave a Reply

Your email address will not be published.